viernes, 5 de octubre de 2012

Galicia berra polo verdadeiro cambio.



É obvio que Galicia berra, prácticamente afónica, por un cambio. O Goberno de Feijoo foi indiscutiblemente desastroso e mentireiro (para mostra esta impecable páxina), mires os ratios que mires. E como exame a Rajoy, a resposta ten que ser o máis dura posible, se é que non estamos dacordo con que os que estén pagando por algo que non alimentaron, a saber: dependentes, funcionarios, parados, pensionistas, estudantes, etc. continuen a sufrir as políticas deste Goberno.

Máis, penso que ten que vir algo máis aló que un simple relevo turnista, tan propio da democracia española. Polos servicios básicos aos que temos dereito os galegos, ante todo, polo futuro da sanidade e a educación públicas, universais e de calidade, temos que sacar do goberno ao PP, si. Pero xa coñecemos o que poden ofrecer tamén un PSdG, que non escoita as súas bases (que ao final é onde debería radicar a súa verdadeira forza) e prégase claramente aos intereses do PSOE, como  xa demostrou coa exclusión das listas do seu diputado máis activo, Xosé Manuel Lage, polas loitas internas entre o candidato Pachi Vázquez e o número 1 por Coruña, o ex ministro Caamaño; e un Bloque que navega sen rumbo dende fai  xa demasiados anos. Xa coñecemos o que son capaces de facer en coalición.

Galicia berra, máis berra por algo máis, por algo mellor.

O cambio ten que vir polos que representen realmente os nosos interesantes. É dicir, por nós mesmos, por cada un de nós, na nosa actitude. Temos que estar neste momento concreto da historia de Galicia á altura das graves circunstancias, ben informados e altamente alerta. Non debemos crer todo (ou case nada) do que lemos nos grandes periódicos (o apoio a Feijoo é desmedido en medios como La voz de Galicia ou El Correo Gallego, masivos no noso país) ou nos telediarios (máis agora, con TVE e TVG controladas polo réxime), e en definitiva, ser altamente críticos. Hai que ler os programas; entender o que hai escrito neles; e, sobre todo, e tal e como está o patio, o que non está escrito.

Non vale votar en blanco. Pola inxustísima Lei electoral (máis dura que nas Eleccions Xerais ao Estado) temos en Galicia unha barreira á entrada no Parlamento dun 5% de mínimo de votos por provincia pra ter representación; sería unha boísima noticia, unha gran cantidade de votos en blanco, para os partidos tradicionais: os que nos colocaron nesta situación.

Non vale non ir a votar. E si, e lexítimo dado o cabreo xeralizado. Máis os votantes do PP non van quedar na casa, e ninguén vai lembrar o alto grado de insatisfacción cando os telediarios anuncien á maioría absoluta do PP maquillando o dato da abstención e Rajoy e Feijoo froten as maos e comecen unha nova lexislatura que só pode ser fatal para os galegos. Da arrepío só pensalo. Non olvidemos que non é o mesmo política (especialmente necesaria nesta época para frear o poder económico) que políticos. Non olvidemos que non hai unha clase política senón políticos que representan a diferentes clases: Escolle o que mellor vaia a defender a túa.

Eu teñoo claro; Alternativa Galega de Esquerdas, AGE, representa unha novidade a este hastío e desafección que sentimos unha amplia mayoría. Invito, á quen non se sinta agusto no actual sistema, no que o mesmo nos reforman a tan defendida e intocable noutros ámbitos, Constitución Española, de forma absolutamente antidemocrática, como saquean os fondos públicos (os nosos) para paliar os roubos duns poucos banqueiros, a ler o programa eleitoral desta coalición, que nace nun momento en que un frente de esquerdas é máis que necesario, mentres  que outros prefiren mirar o seu ombligo, e AGE pretende xuntar e aglutinar esforzos para a defensa do noso. A nosa voz pode verse representada, por fin, no Parlamento Galego.

Aquí o tendes,

Programa Electoral AGE,

lede con calma, e búscade puntos nos que esteades en acordo ou en desacordo, sede especialmente críticos, antes de escoller outra opción máis tradicional. Paga a pena o esforzó cando se trata do noso futuro, non?


Yolanda Díaz e Xose Manuel Beiras

miércoles, 26 de septiembre de 2012

"Irse a Madrid y otras columnas"

Irse a Madrid y otras columnas no es una obra maestra, cierto. Pero es el libro que recomendaría a todos los amigos a los que deseo momentos de hilaridad (casi todos). Manuel Jabois es el columnista de moda y no lo es por casualidad, sino principalmente por su visión, por su manera de hilar las cosas, porque hace de la metáfora una historia y de la historia una metáfora.
Se trata de una recolección de algunas de sus columnas escritas entre 2009 y 2011, en diferentes periódicos locales y regionales y la revista digital FronteraD, en las que narra, alejado de la actualidad, anécdotas y sucesos sobre su trabajo en una redacción, sus mejores y más surrealistas borracheras y resacas (las que se pueden contar), sus relaciones con novias, vecinos etc. El vínculo que relaciona estas columnas, aparentemente inconexas unas a otras, es el humor cínico y desmedido del autor, con relatos sencillamente apoteósicos como “Morir en Caneliñas”, “El penalti” o “El último morreo del siglo XX” donde contener una carcajada nerviosa y excesiva está al alcance de unos pocos elegidos, como puede ser Clint Eastwood.
Manuel Jabois no pretendía dar lecciones de nada a nadie cuando escribió estas columnas; ni solucionar el mundo, como intentan la práctica mayoría de opinadores en este país, obviamente sin demasiado éxito. Lo que puedes encontrar en Irse a Madrid es una agudeza superlativa y divertidísima para contar momentos y situaciones en que cualquiera, que esté un poco tarado, puede verse envuelto.

viernes, 21 de septiembre de 2012

"El enredo de la bolsa y la vida"


Eduardo Mendoza lo ha vuelto a hacer. Y para ello no ha tenido más que desempolvar las desventuras del viejo sabueso con el que tanto disfrutamos sus devotos admiradores. 

En “El enredo de la bolsa y la vida” este detective metido a peluquero, que ha pasado media vida entre un centro psiquiátrico y las calles más desfavorecidas (por no decir sucias, cutres e infra higiénicas) de Barcelona, manifiesta, como siempre muy a su pesar, que es un personaje híper adaptable a distintos ambientes y  épocas, como ya demostrara  en la anterior entrega (“La aventura del tocador de señoras”), en la que acondicionó su estilo a una Barcelona modernizada por los Juegos Olímpicos del 92. Ha demostrado no achantarse a un reto mayor: malvivir con alegría en la Barcelona actual, lastrada por una severa crisis económica. 

El autor consigue, como es casi norma en él, que el ducho lector  no pueda pasar las páginas sin descacharrarse hasta prácticamente caerse de la cama, del sillón o del váter según su ubicación lectora, mientras va conociendo a personajes tan dispares como la adorable y listísima Quesito, la sensual Lavinia, el apuesto Rómulo el Guapo, la venerable familia Siau o la mismísima canciller de Alemania, si, Angela Merkel. 

Una historia perfectamente trabajada y trenzada en la absurdez más inteligente en la que la trama, que se mueve alrededor de los sangrientos planes de un peligroso terrorista internacional, consigue mantener el interés del lector desde la primera página a la última.

Ahora solo queda esperar que esta tetralogía tenga continuidad. Además, si el viejo detective comienza a sufrir (más) los achaques de la edad, pienso que un dignísimo sucesor ha nacido. Y para no echar de menos las pepsicolas, podremos endulzar la lectura con un refrescante Mágnum.